Selahattin Demirtaş’tan ‘Faşist’ Portresi

Tutuklu eski HDP Eş Genel Başkanı Selahattin Demirtaş, İtalyan diktatör Benito Mussolini portresi yazdı.

Büyütmek için resme tıklayın

Gazeteduvar'ın haberine göre, Edirne F Tipi Cezaevi’nde tutuklu bulunan eski HDP Eş Genel Lideri Selahattin Demirtaş, Artı Gerçek’te İtalyan faşist diktatör Benito Mussolini portresi kaleme aldı. “Velhasıl, bir diktatör kolay yetişmiyor, faşistler faşist olarak doğmuyor. Onları el birliğiyle var eden kabahat ortakları kesinlikle oluyor” diyen Demirtaş, yarın için de Adolf Hitler portresi yazdığını belirtti.

Demirtaş’ın Mussolini portresi şöyle:

“Eminim, kimi savcılar başlığı görür görmez yeni bir dava açmak için heyecanlanacaktır. Umarım hevesleri kursaklarında kalmaz ve Mussolini’ye hakaretten bana dava açarlar zira kısa bir portresini sunacağım diktatör Mussolini’dir. Gerçi Mussolini yerine istediğiniz ismi koyarak da okuyabilirsiniz yazıyı fakat o vakit da sorumluluk bana ilişkin olmaz herhalde. O sizin fetbazlığınızdır artık sevgili okur.

Bu yazıda yüklü olarak Baykuş mecmuasının Nisan 2018’de yayımlanan 38. sayısından alıntılar yapacağım. Mecmuanın Mussolini’ye ayırdığı bu sayıda kısa lakin özlü bir diktatör portresi çizilmiş. Okumayanlarınız çoğunluktadır kesinlikle. Mecmuada emeği geçen herkese teşekkür ederek ve gıyaben aldığımı kabul edeceklerini umduğum müsaadeyle sizlerle paylaşıyorum.



– Numune olarak ele alacağımız faşist diktatörümüz, 1883 yılında İtalya’da doğdu. Elbette doğduğunda faşist değildi, her bebek üzere son derece pak, şirin bir bebekti.

– Gençliğinde, askerlikten kaçmak için kendisini İsviçre’ye attı. Hitler ve ile birlikte, başta Avrupa olmak üzere dünyayı kasıp kavuran bu büyük komutanın (!) birinci askeri aksiyonu, askerlikten kaçmaktır.



– Kant, Nietsche, Spinoza, Kropotkin, Hegel, Kautsky, Sorel üzere düşünürleri okudu lakin hiçbirini tam olarak benimsemedi. Hepsinden biraz, ortaya karışık bir siyasi görüş sahibi oldu. Teorideki eksikliğini hitabet yeteneği ve cazibesiyle kapattı.

– Kültürel bakımdan yenilenmiş Mussolini, 1904 yılında vatanına yani İtalya’ya döndüğünde Sosyalist Partiye üye oldu. Askerlikten kaçmaktan vazgeçip askerliğini de yaptı ve sonra kendisini tümden siyasete adadı. Lakin onun sosyalizmi de kültürü üzereydi; bulanık, bilinmeyen, ortaya karışık.



– Hükümdara, dine, kiliseye, militarizme, reformizme saldırmada uzmanlaştı. Birebir vakitte sıkı bir savaş zıddıydı. İtalya’nın 1911’de Libya’yı işgaline karşı halkı isyana çağırdı. Bundan ötürü yargılandı, beş ay mahpus cezası aldı ve cezaevinden siyasetin parlayan yıldızı olarak çıktı. Değişik bir benzerlik, değil mi? O gün sosyalist başkanlardan biri onu, “Mussolini, sen İtalyan sosyalistlerinin ‘duce’sisin” (1) diye selamladı. Mussolini, birkaç yıl sonra faşistlerin ‘duce’si olacaktı lakin bunu şimdi kendisi de bilmiyordu.



– Çeşitli sosyalist gazetelerde çalıştıktan sonra Sınıf Uğraşı ismini verdiği kendi gazetesini çıkardı. Gazetenin büyük muvaffakiyet yakalaması, artık ülke çapında tanınan bir siyasi figüre dönüşmesini sağladı.

– 1912’de, İtalyan Sosyalist Partisinin resmi yayın organı ve Avrupa solunun en tesirli gazetesi Avanti’nin yayın direktörlüğüne getirildiğinde 29 yaşındaydı. Öylesine ateşli bir telaffuz tutturdu ki, gazetenin satışları iki katına çıktı. Sosyalist Partiye can geldi, ihtilal gereksinimini körükledi. Mussolini artık yalnızca İtalya’nın değil, tüm Avrupa’nın önde gelen sosyalist başkanlarından biriydi. O yıl ölseydi Avrupa solunun büyük isimlerinden biri olarak geçecekti tarihe. Ne yazık ki o yıl ölmedi.

– Fırsatçılığı ruhuna işlemiş olan Mussollini, Birinci Dünya Savaşı öncesinde acayip bir değişim geçirdi ve savaşı desteklemeye başladı. Avrupa’da pek çok sosyalist parti ve önder savaşı destekliyordu aslında. Fakat onu başkalarından ayıran, savaş yanlısı olmanın ötesinde milliyetçi bir yol izlemeye başlamasıydı. Sosyalizm gömleğini çıkarıyordu yani. Tanıdık geldi mi?



– Mussolini’nin hali, partisinde ve gazetesinde şaşkınlıkla karşılanıyordu. İçten içe, “biri buna rüşvet mi verdi” diye konuşuluyordu. Ancak o, “Ben partiye on iki yılımı verdim, kimse benim sosyalistliğimi sorgulayamaz. Ben bir sosyalistim ve daima de o denli kalacağım [elhamdülillah]” diyordu. Buna karşın partiden de gazeteden de kovuldu.

– Mussolini bir daha kendine gelemez zannedilirken acayip bir şey oldu, İtalya’nın Avusturya’ya savaş açmasını isteyen bir yayıncı ile bir silah şirketinin mali dayanağını alarak İtalyan Halkı isimli bir gazete çıkarmaya başladı. Gazetenin birinci hedefi, devrimcileri savaşa ikna etmekti. Orta sınıf gençlere hitap eden yeni bir hareketin birinci işaretlerini de buradan verdi. Kısa müddette bu gençlerin ulusal sözcüsü haline geldi. Enternasyonalizm yerine milliyetçiliği, antimilitarizm yerine militarizmi, ihtilal yerine burjuva devletin onarımı ikame ettiği birinci faşist programını şekillendirmeye de burada başladı. İtalyan emekçi hareketi için Mussolini bir hain ve dönekti artık. Davasını satmıştı. (Elhamdülillah.)



– İtalya, Birinci Dünya Savaşına girince Mussolini orduya katıldı. 1917’de eğitim sırasında yaralandı ve gazi sayıldı. İleride, savaş artığı askerleri etrafında toplamak için bu gazilik çok işine yarayacaktı. Resmen Allah’ın lütfu.

Okumaktan sıkılmadıysanız biraz daha devam edelim. Sonuçta, bir diktatör kolay yetişmiyor!

– İtalya savaştan galip çıkmasına karşın İngiltere ve Fransa üzere büyük emperyalist ülkelerin oyununa gelmiş, savaştan beklediği ganimeti alamamıştı. Üstelik İtalya 500 bin askerini kaybetmiş, toplum tam bir yıkım ve sefalete sürüklenmişti. Ülkede öfke ve karmaşa hakimdi. Mussolini’nin, “siperlerin sosyalizmi” diye söz ettiği İtalya için savaşan askerler, tekrar ona nazaran tıpkı isimle bir rejime dönüşmeli ve ülkenin gelecekteki yöneticileri olmalıydı. Mussolini asıl mesleğini işte bu iklime borçluydu ve ağzındaki baklayı çıkardı, İtalya’nın kaostan çıkabilmesi için acımasız ve enerjik bir diktatörün gerekli olduğunu ilan etti.

– Aslında açıkça kendisi tanım ediyordu ancak savaştan sonra iki yıl küçük ve etkisiz bir hareketin başkanı olarak kaldı. Liderliğini yaptığı topluluk da kendisi gibilerden oluşuyordu; emekli askerler, gaziler, dönek sosyalistler vs. İşte birinci faşist örgütünü de Milano kentinde, bu türlü 200 şahısla kurdu: Faşist Çaba Birliklerinin İttifakı. Bu örgüt daha sonra Ulusal Faşist Partisi ismiyle partileşecekti.



– 1919 yılındaki bir konuşmasında, “Sosyalizm artık öldü. 20. yüzyıl faşizmin çağı olacak” diyordu. Tıpkı yıl, “eylem mangaları” denilen milis hareketini kurdu. (Sedat ve SADAT’ları anımsatıyor.) Kara Gömlekliler ismi da verilen bu milisler eski askerlerden, militan gençlerden, polis teşkilatında yuvalanmış faşistlerden oluşturuldu ve Mussolini’nin gereksinim duyduğu terörü yaymakla görevlendirildi. Mussolini birinci evvel bunları grevci emekçilere, sosyalistlere ve direnen köylülere saldırttı, çokça kan döktürdü ve bu iç savaşta birden fazla solcu iki bin kişi ömrünü yitirdi.

– Mussolini’nin bu barbarlığı kilise, endüstriciler, toprak sahipleri, ordu, kral ve kilit yönetici sınıflar tarafından desteklendi. Liberaller de bu kabahat iştirakinin mimarı oldu. Bu aptallığın yegane nedeni sosyalizm kaygısıydı. Çok sayıda polis, kamu vazifelisi, yargı mensubu ve parlamento üyesinin faşizme sıcak bakmalarının nedeni de tıpkı kaygıydı. Grevler yaygınlaşmış, Torino’da çalışanlar, Po Vadisinde köylüler süratle sosyalizm saflarına geçmekteydi. Yönetici sınıflar ve kaymak katman ya ihtilal ya diktatörlük ikilemiyle karşı karşıya kaldılar ve diktatörlüğü tercih ettiler.

– Bu şartlarda yapılan seçimlerde Mussolini’nin Ulusal Faşist Partisi lakin 35 milletvekili çıkarabildi. Halbuki Mussolini hırsla iktidarı istiyordu.



– Aradığı fırsatı 1922 yazında yakaladı. Çalışanların genel grevine karşı Mussolini, Kara Gömleklileri grev kırıcı olarak kullandı, faşist milisler grevdeki çalışanlara saldırdılar. Mussolini küçük bir partinin başkanı olmasına karşın aktifliğini kanıtlıyordu. Artık bir seçime gerek yoktu, iktidar dayatılmalıydı.

– İşte tam bu ortamda, Ekim 1922’de 40 bin faşist Napoli’de toplanarak dört başka koldan başşehir Roma’ya yürümeye başladı. Her yürüyüş kolunun başında bir faşist başkan vardı. Mussolini yürüyüşe katılmayıp Milano’da bekledi. İşler aksi giderse hududu aşıp İsviçre’ye kaçacaktı. Ancak tekrar Allah’ın lütfu üzere bir şey oldu ve Mussolini’nin dehşetten katılmadığı yürüyüşü sistemin hükümranları destekleyince İtalya Hükümdarı, Mussolini’ye hükümet kurma misyonu verdi. Sermaye sahipleri ve hükümranlar, o çok gereksinim duydukları, nizamı sağlayacak adamı nihayet bulmuşlardı. Bu ortada sonradan, Mussolini, Roma Yürüyüşü olarak bilinen bu yürüyüşe güya katılmış üzere sembolik bir merasim yaptırıp bir de fotoğraf çektirdi.

O periyotta, Almanya’da Adolf Hitler de Mussolini’den ilham alarak Almanya’da kendi faşist rejimini inşa etmeye hazırlanıyordu. Yıllar sonra diğer biri, her ikisinden de ilham alacaktı.

– Mussolini yalnızca Roma Yürüyüşüyle değil, grevci personellere saldırarak, onları öldürterek, iktidara cinayetlerle yükselmişti. İktidarda kalabilmek için artık daha çok cinayet işletecekti. İtalya halkı onu seçmedi tahminen fakat ona karşı da direnmeyerek faşizmi kabullendi, olağanlaştırdı.

– Sonra ne mi yaptı? Seçim yasasını değiştirdi. 1924’te hileli seçimlerle iktidarı tümden ele geçirerek meclis çoğunluğunu elde etti. Sosyalist başkan Giacomo Matteotti’yi öldürttü, siyasi partileri yasakladı, muhalefeti yok etti. Parlamentoyu etkisizleştirdi, hükümeti denetleyen tek bir organ bırakmadı. Basını denetim altına aldı, rejimi eleştirenleri vatandaşlıktan çıkardı, en sert maddelerle diktatörlüğünü pekiştirdi. Ebediyen işverenlerden yana oldu. Halk fakirleşti, çok büyük servetler biriktiren bir zenginler sınıfı oluştu. İtalyalı çalışanların geliri, İngiltereli personellerin üçte biri kadardı. Mussolini ekonomik sıkıntıları görmezden geldi, siyasette olduğu üzere iktisatta de uçuk projeler geliştirdi. “Ekonominin kitabını yazdık” yahut “Faiz sebeptir, enflasyon sonuçtur” falan dedi mi, bilemiyorum artık.

– 1932 yılında, iktidarının 10. yılında, rejimi saran yolsuzluk ve ahlaksızlıkları, şiddet ve baskıyı, ekonomik çöküntüyü gizlemek için yeni bir sihirbazlık yaptı ve “yeni Roma” hülyasını ortaya attı. Yeni Osmanlıcılık üzere bir şey. Rejimden hoşnutsuzlukları dışarıya havale etmenin bir yolu olarak Habeşistan’ı işgal etti. Kimyasal gazların da kullanıldığı bombalamaları toplama kampları izledi. Acımasız bir soykırım gerçekleştiren faşizm, Avrupa’da uygulamaya başlayacağı kıyımın da provasını yapmış oldu.

– Mussolini İtalya’yı İkinci Dünya Savaşına da soktu ancak kaybetti. 1943’te istifaya zorlandı. Faşist rejim, kurulduğundan bile süratli çöktü. Savaşın son günlerinde bir Alman üniformasıyla, Alman askerlerinin ortasında ülkeden kaçmaya çalışırken partizanlar tarafından yakalandı. Sonunun ne olduğunu yazmayayım.

Kısacası, bir diktatör kolay yetişmiyor, faşistler faşist olarak doğmuyor. Onları el birliğiyle var eden kabahat ortakları kesinlikle oluyor. Mesela Mussolini’yi liberaller, muhafazakarlar, devletçi seçkinler, büyük toprak sahipleri, kilise babaları el birliğiyle yarattılar.

Memleketler arası güçlerin dayanağını de unutmayalım alışılmış. Örneğin ABD’de Roosevelt’in ve ABD medyasının hayranlığı ve dayanağı açık açık ilan ediliyordu. ABD’de o yıllarda çok sevilen bir müziğin kelamları şöyleydi:

Sen ne büyüksün
Sen büyük Houdini’sin (2)
Sen en büyüksün
Sen Mussolini’sin

O kadar “büyüktü” ki Mussolini, ABD basınında, “Amerika’ya da bu türlü bir başkan gerekiyor” diye manşetler atılıyordu. Tekrar birebir basına nazaran o çağdaş Sezar’dı. İdare anlayışında yeni ideali temsil ediyordu, bir kültür kahramanıydı. Habeşistan’ı işgal edip katliam yapmışsa da o zenciler Habeşistan’ı boa yılanlarından nasıl teslim aldılarsa Mussolini’nin de o toprakları onlardan alma hakkı vardı. (3)

ABD çelik sanayisinin bir numarası US Steel’in liderine nazaran dünyanın yaşayan en büyük adamıydı. New York Times’a göreyse yanlışsız diktatörü bulmak kuralıyla da olsa diktatörlük en hoş idare haliydi ve bu açında İtalya halkı ne kadar da şanslıydı! İnsanın gözüne baktı mı cinayetleri şıp diye teşhis edebildiği söylenen Freud bile, bu “yönetici ve kültür kahramanını selamlamaktan geri durmamıştı.

Sonuç olarak tarih, yaşadığımız anda batındır.

Hepinize sevgiyle, hürmetle.

Not: Yarın için de Hitler’i yazdım. Onu da okumanızı öneririm.

(1) İtalyancada başkan, şef
(2) Harry Houdini, 1874-1926 ortasında yaşamış olan, dünyanın en bilinen illüzyonistlerinden.
(3) Bir IŞİD taarruzunda ömrünü yitiren Davet sinemasının direktörü Mustafa Akad’ın yönettiği, Anthony Quinn’in başrolünü oynadığı, Habeşistan’ın İtalya işgaline direnişini anlatan Ömer Muhtar isimli bir sineması izlemenizi tavsiye ederim.”

Kaynak: Gazeteduvar

25 Ara 2021 - 10:54 Edirne- Gündem --- Okunma



göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Hbr Çaldıran Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Hbr Çaldıran hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Anadolu Ajansı (AA), İhlas Haber Ajansı (İHA), Demirören Haber Ajansı (DHA), Anka Haber Ajansı (ANKA) tarafından servis edilen tüm haberler Hbr Çaldıran editörlerinin hiçbir editöryel müdahalesi olmadan, ajans kanallarından geldiği şekliyle yayınlanmaktadır. Sitemize ajanslar üzerinden aktarılan haberlerin hukuki muhatabı Hbr Çaldıran değil haberi geçen ajanstır.